Mæðgurnar Aðalbjörg Skarphéðinsdóttir og Aðalheiður Svanhvít Magnúsdóttir vinna saman á myndgreiningardeild á Selfossi. Aðalheiður, eða Heiða eins og hún er alltaf kölluð, er á öðru ári í geislafræði frá Háskóla Íslands og Aðalbjörg, Alla, mamma hennar er deildarstjóri myndgreiningar á Selfossi.
Alla segir stærsta kostinn við að vinna með dóttur sinni vera að fá að miðla reynslu sinni áfram. „Það er gaman að geta kennt henni og sérstaklega gaman að hún hafi áhuga á að læra það sem ég lærði,“ segir hún. Heiða tekur undir „Stærsti kosturinn er að vera með einhvern sem getur lesið yfir verkefnin mín og veit nákvæmlega um hvað ég er að skrifa. Það var sérstaklega mikill kostur þegar ég byrjaði og vissi í raun ekki neitt um efnið.“
Að kenna eigin barni er þó ekki alveg það sama og að kenna öðrum nemum. „Það er kannski erfiðast að passa sig á því að segja ekki eitthvað eins og: ‚gerðu þetta bara svona, elskan mín‘,“ segir hún hlæjandi.
„Ég þarf líka að passa mig á því að segja ekki mamma í vinnunni,“ bætir Heiða við. „Það hljómar eins og það sé starfsdagur!“
Fyrir Heiðu getur það verið pínu viðkvæmt þegar mamma er áhorfandi. „Ef ég er að setja upp æðalegg fyrir framan mömmu og klúðra því, þá er það auðvitað alltaf leiðinlegt, en mamma sá mig samt klúðra því. Það getur sært smá stoltið,“ segir hún og glottir út í annað.
Heiða lýsir því líka þegar samstarfsfólk horfir tortryggið á þær. „Þegar stelpurnar af bráðamóttökunni koma á deildina og horfa til skiptis á okkur en þora ekki að segja neitt,“ segir Heiða og mamman tekur við „þá segi ég bara: ‚þetta er dóttir mín‘. Þetta er bara skemmtilegra. Við erum nefnilega mjög líkar – bæði í fari og hegðun.“
„Og við hljómum líka eins,“ skýtur Heiða inn.
Spurðar hvort þær telji að þær væru góðir samstarfsmenn ef þær væru ekki mæðgur eru þær sammála. „Já, alveg klárlega,“ segir Heiða. „Við eigum sömu áhugamál, elskum báðar að prjóna og okkur myndi semja vel.“
HSU
