Ég fór út að keppa á Evrópumóti fatlaðra sem haldið var í Stadskanaal  í Hollandi í júní 2012. 6 keppendur fóru á mótið fyrir Íslands hönd, ásamt 2 þjálfurum og 1 fararstjóra. Stór skemmtilegur og samheldinn hópur. Alla daga voru 2 æfingar fyrir hádegi og aftur seinnipartinn.

Dagur 3 var mjög stór fyrir mig því þá fór ég í svokallaða flokkun sem fór fram í tölvu og var eins og próf. Þetta var fyrsta flokkunin fyrir þá sem eru með þroskahömlun eftir Ólympíumót fatlaða árið 2000 því þar voru Spánverjar sem sendu heilbrigðan einstakling á leikana. Ég fékk þau svör daginn eftir að ég mátti keppa, sem voru frábærar fréttir. Fór þá andlegur og líkamlegur undirbúningur fyrir mótið í gang,  því það tekur á að keppa á svona stóru móti, verður  maður t.d.  að passa að spennustigið fari ekki hátt upp.

Loks rann keppnisdagurinn upp. Ég var mjög spennt fyrir keppninni, er mikil keppnismanneskja og væri alveg til í að keppa alla daga. Ég fann að ég var tilbúin í þessa keppni og fór brosandi inn á völlinn, hugsaði jákvætt, söng og dansaði, þegar enginn sá til, sem hjálpar mér að vera róleg. Þessar aðferðir virkuðu fínt, því ég fór inn í hringinn og kastaði kúluni 9,03 m í fyrsta kasti. Annað kastið mitt var 8.72 m. Ég hugsaði jákvætt og sagði við sjálfan mig að ég gæti gert betur og síðasta kastið var 9,04 m, sem er nýtt Íslandsmet og  bæting um 4 cm hjá mér.

Ég varð í 10. sæti í kúluvarpi á mótinu, sem ég er mjög sátt með. Ég ætlaði að bæta mig og hafa gaman af þessu sem ég gerði og ég ætlaði að ná yfir Ólympíulámarkið sem var 8,80 m. Ísland sendir tvo keppendur í frjálsum á Ólympíuleikana, eina stelpu og einn strák og svo náðu 3 lágmörkum í sundi. Sæti hvers og eins á heimslistanum ræður því hvort við fáum að fara og er það verðugt verkefni fyrir þá sem sjá um sætaröðunina, því við í landsliðinu erum öll góð.

Að keppa á EM var frábær reynsla fyrir mig og er ég strax farin að vinna í undirbúningi fyrir næsta stórmót erlendis sem er Heimsmeistaramótið í Frakklandi 2013. Ég undibý mig með því að keppa hér heim m.a á einu stórmóti í júlí. Með því að keppa eins mikið og ég get hér heima fæ ég mikilvæga reynslu  því ég ætla mér að ná enn lengra á næsta stórmóti,  til þess þarf ég að vera dugleg að æfa. Stefnan og stóri draumurinn  er svo  að fara á Ólympíumót fatlaðra árið 2016, sem haldið er í  Ríó í Brasilíu.

Það er gaman að vita að það eru margir sem eru að fylgast með mér og vil ég  þakka fyrir stuðninginn.
Guðrún Hulda Sigurjónsdóttir.